Goodbye siam's rainbow may you ever grow in our hearts.
ลาก่อนรุ้งงามแห่งสยาม ท่านจะงามไสวในใจเรานิรันดร์

You were the grace that placed itself where lives were torn apart.
ท่านคือผู้ประทานพระกรุณา แด่ชีวิตผู้ยากไร้ที่หวนไห้โหยหา

You called out to our country, and you whispered to those in pain.
ท่านคือศรีแห่งประเทศ ผู้กระซิบปลอบขวัญผู้เจ็บปวดร้านราน

Now you belong to heaven, and the stars spell out your name.
มาบัดนี้ท่านสถิตสวรรค์ ดาวรายสะกดเรียงเป็นพระนาม...จารึกฟ้า

And it seems to me you lived your life like a candle in the wind:
เหมือนว่าท่านมีชีวิต ที่อุปมาประหนึ่งเปลวเทียนในสายลม

Never fading with the sunset when the rain set in.
แต่ไม่มอดสลัวเหมือนสนธยา หรือดับมืดไปพร้อมสายฝน

And your footsteps will always fall here, among Thailand's greenest hills;
รอยพระบาทจะยังคงจารึกอยู่เสมอไป ณ ขุนเขาแห่งสยามประเทศ

Your candle's burned out long before your legend never will.
บัดนี้...เปลวเทียนมอดไหม้หมดไปแล้ว แต่ตำนานบทนี้ จะยังคงอยู่นิรันดร์

Loveliness we've lost; these empty days without your smile.
พระสิริโฉมที่งามสง่า บัดนี้ ประหนึ่งวันเวลาว่างเปล่า...ไร้รอยแย้มสรวล

This torch we'll always carry for our nation's golden child.
เปลวเพลิงแห่งรักที่เราจะชูเชิดตลอดไป แด่รุ้งงามแห่งสยาม

And even though we try, the truth brings us to tears;
และแม้จะพยายามเพียงใด หยดน้ำตาของเราจะคงไหลหลาก...สุดกลั้น

all our words cannot express the joy you brought us through the years.
ไร้ซึ่งคำที่จะสะท้อนความรู้สึก ว่าท่านคือผู้นำสุขแด่เรา...มานานนับปี